Tekenbeet

Gevolgen van een Tekenbeet

 

Zo’n 20 jaar geleden had niemand in Nederland ooit gehoord van de ziekte van Lyme. De ziekte komt voor het eerst in de literatuur terug in 1764 door bioloog en predikant John Walker, die toen al de verschijnselen van deze ziekte en de eventuele relatie met teken beschreef.
In 1883 beschreef internist Alfred Buchwald in het Duitse Breslau de ziekte die we momenteel kennen onder de naam Acrodermatitis chronica atrophicans (ACA): Een huidziekte die ontstaat door een ontsteking van de ziekte van Lyme.
In 1909 sprak Zweeds dermatoloog Arvid Afzelius over een ringvormige rode huidafwijking bij een oudere vrouw die gestoken was door een teek.

Hij noemde deze huidafwijking Erythema Migrans, de rode bulls Eye die wij tegenwoordig kennen.

Pas in 1975, toen er in het stadje Old-Lyme in Connecticut, Amerika een epidemie van artritis uitbrak werd de connectie gemaakt tussen diepere symptomatiek van een tekenbeet; de gewrichtsklachten en een Erythema Migrans.

In 1982 kwam de Amerikaanse wetenschapper Willy Burgdorfer erachter dat de ziekteverschijnselen te wijten waren aan een bacteriële infectie overgedragen door de teek.

De teek was besmet met twee soorten bacteriën:

De Rickettsia en de Borrelia Burgdorferie bacterie.

Beiden zijn Spirocheten, de pathogene verwekker van b.v. Syfilis en de ziekte van Weil.

 

De teek heeft een spinachtig voorkomen en valt onder de parasitaire mijt.

Het is een uitstekende overlever en kan zeer barre omstandigheden weerstaan.

Een winter van -20 of hete zomer van +30 kunnen ze dan ook makkelijk overleven. De teek zuigt bloed bij verschillende diersoorten en heeft 3 leef stadia: de Larf, Nimf en volwassen teek mannetje & vrouwtje (afbeelding van links naar rechts).
In alle 3 de stadia kan de teek infecties met pathogenen overbrengen (later in deze folder hierover meer).

Ongeveer 70% van de gevallen van de ziekte van Lyme komen van de Nimfen af (afbeelding: 2e teek van links). Niet gek dat veel mensen zo’n klein beestje niet opmerken.

De teek zet zich met de zuigsnuit (proboscis) vast in de huid en laat zich gedurende enige tijd meedragen terwijl ze zich soms tot haar twaalfvoudige omvang vol zuigt met bloed. Problemen kunnen ontstaan door het onzorgvuldige verwijderen van de teek waardoor de zuigsnuit achterblijft, wat ontstekingen kan veroorzaken.

 

Gevaarlijker is echter de infectie met bovengenoemde micro-organisme die de teek in haar darmkanaal herbergt.

De teek dient bij de mens zorgvuldig verwijderd te worden met een speciale tekenkaart. Dus olie, nagellak, oplosmiddelen, sigaren, alcohol en (teken)tang of pincet (dit om leegdrukken van de teek te voorkomen) zijn uit den boze en werken averechts. In haar doodstrijd loost de teek een deel van haar darminhoud in haar gastheer waardoor de kans op infectie juist vergroot wordt.

In een aantal gevallen tekent zich met een infectie van deze bacterie op de huid een rode kring (Erythema Migrans).

Echter is dit zeker niet in alle gevallen. Als we de cijfers vergelijken van het RIVM (2014) blijkt dit minder dan 15% te zijn.

De meeste mensen hebben niet eens in de gaten dat ze door een teek gebeten zijn. De gevolgen daarvan openbaren zich pas geruime tijd later. Verderop in deze folder hier meer over.

 

Volgens onderzoekend docent F. Jongejan van de veterinaire dienst van de universiteit van Utrecht zijn meer dan de helft van alle teken in Nederland besmet, wat zeker niet gering is.

Besmettingscijfers variëren van 20% tot 80% variërend van de gebieden.

Risicogebieden in Nederland zijn de Waddeneilanden, de Veluwe, de Achterhoek, Drenthe en het uiterste puntje van Limburg.

Echter is onze ervaring dat de teken ondertussen in meer buitengebieden zoals Friesland en Zeeland voorkomen. Maar ook in onze eigen achtertuin kunnen deze beetjes zich huizen.

 

Een diagnose stellen is vaak problematisch omdat het klachtenpatroon zo gevarieerd is.

Wij zien de ziekte van Lyme als de “grote imitator” die een waslijst aan verschillende syndromen en ziektes nabootst.
Dhr. J. de koning van het Centraal Laboratorium noemt de gevolgen voor patiënten bij wie de ziekte niet direct onderkent wordt soms dramatisch. De kwalen krijgen na verloop van tijd een chronisch karakter en mensen vallen vaak van het ene in het andere klachtenpatroon.

 

De teek is een vector, wat inhoudt dat het een drager is voor verschillende soorten pathogenen en parasieten welke zij overbrengt van het ene op het andere organisme. Buiten dat de teek de Borrelia bacterie over kan brengen, kan deze tot wel 237 verschillende soorten Bacteriën, virussen en parasieten overbrengen.

Ongeveer 33% van de teken dragen co-infecties met zich mee.

Een aantal voorbeelden hiervan zijn:

  • Babesia (parasitaire infectie die rode bloedcellen kapot maakt)
  • Bartonella (kattenkrabziekte)
  • Coxiella (veroorzaker Q-koorts)
  • Chlamydia pneumoniae/Trachomatis (ontsteking longen en ogen)
  • Ehrlichia (anaplasma: parasitaire infectie die witte bloedcellen infecteert)
  • Mycoplasma (celwand loze bacterie die niet op antibiotica reageert)
  • Rickettsia (intracellulaire parasiet die vlektyfus en hevige koorts veroorzaakt)

Deze co-infecties kunnen net zo veel of zelfs meer klachten geven als een Borreliose.

 

Buiten de teek als vector zijn er meerdere, misschien wel meer zorgwekkende manieren om de ziekte op te lopen.

Verschillende bloedzuigende insecten kunnen de bacterie ook op eenzelfde manier als de teek overbrengen. Denk aan bv. muggen, steekvliegen, mijten en horzels, aldus onderzoekster Lida Mattman, die de afgelopen 50+ jaar onderzoek deed naar de Borrelia bacterie en de overdracht hiervan. Lyme specialist Dr. Raphael Stricker deed in 2014 onderzoek naar het overbrengen van de bacterie middels gemeenschap, zwangerschap en lactatie. Zij vonden in placenta’s, vaginaal vocht en sperma, bloed, plasma, liquor en zelfs in traanvocht de bacterie terug.

Denk echter ook aan bloedtransfusies.

Bloedbanken testen op een regiment aan ziekten in bloed, maar laten Borrelia buiten beschouwing.

Na een operatie of bloedarmoede een zak bloed krijgen kan betekenen dat je er een vervelende infectie aan overhoudt.

Genoeg manieren om deze ziekte dus op te lopen zonder ooit een teek gezien te hebben. Dit maakt de toch al moeilijke diagnose alleen nog maar ingewikkelder omdat men geen teek gezien heeft, wat dus ook klopt.

 

Met een dergelijke infectie kunnen er ook opportunistische infecties gereactiveerd worden. Wat inhoudt dat wanneer men vroeger een Pfeiffer of Toxoplasmose infectie doorgemaakt heeft, deze weer gereactiveerd kunnen worden, doordat het immuunsysteem onderdrukt wordt.

In de praktijk zien we mensen dan vaak langs de huisarts gaan en een “oude” pfeiffer infectie uit het bloedbeeld naar voren komen. Hiermee wordt het dan vaak afgedaan, terwijl er een andere oorzaak onder ligt die ervoor zorgt dat een infectie gereactiveerd wordt en klachten geeft.

 

 

Wat zijn de verschijnselen die kunnen ontstaan door de ziekte van Lyme (U dient bewust om te gaan met deze lijst om eventuele ingebeelde ziektes te vermijden)?

  • Onverklaarbare koorts, rillingen of flushes.
  • Onverklaarbare veranderingen van het lichaamsgewicht.
  • Encefalitis, meningitis, myelitis, encefalomyelitis.
  • Moeheid, afgematheid en een uitgeput gevoel.
  • Niet te verklaren toename van haaruitval.
  • Opgezette klieren en/of keelpijn
  • Testikel en/of bekkenpijn.
  • Onverklaarbare onregelmatigheid van de menstruatie.
  • Onverklaarbare melkproductie en/of pijn in de borsten.
  • Geïrriteerde blaas en/of slechte blaasfunctie.
  • Stoornissen van de geslachtsorganen en/of een laag libido.
  • Maag en/of darm klachten/krampen/pijnen, verandering van de darmfunctie, constipatie en/of diarree.
  • Huidaandoeningen zoals onder andere eczemen, Erythema Migrans (rode ring), Acrodermatitis Chronica Atrophicans (huidaandoening bekend als ACA).
  • Pijn in de borstkast en/of ribben.
  • Kortademigheid en/of hoesten.
  • Hartkloppingen en/of overslaan van de pols.
  • Pijnlijke, rode en/of gezwollen gewrichten.
  • Stijfheid en/of kraken van de gewrichten, nek en/of rug.
  • Spierpijnen en/of krampen.
  • Zenuwtrekkingen van de gezichts- en/of andere spieren.
  • Gevoelens van tintelen, doofheid, dofheid, branden en/of steken.
  • Tremors
  • Facialis parese/ bellse parese (aangezichtsverlamming, eenzijdige verlamming).
  • Hoofdpijn, migraine, clusterhoofdpijn.
  • Dubbelzien, pijnlijke ogen en/of mouches volantes.
  • Tinnitus, oorsuizen, galmen en/of oorpijn.
  • Verergeren of ontstaan van wagenziekte.
  • Licht in het hoofd, duizeligheid, een zweverig gevoel, evenwichtsstoornissen en/of moeilijk lopen.
  • Verwardheid, moeilijk denken, moeite met concentratie en/of moeite met lezen, schrijven en op woorden komen.
  • Vergeetachtigheid, slecht kortetermijngeheugen, desoriëntatie, dwalen, naar verkeerde plaatsen lopen en/of vergeten waar u mee bezig was.
  • Wisselende stemmingen, prikkelbaarheid en/of depressies.
  • Slaapstoornissen met in en/of doorslapen en/of te veel/ te weinig slapen.
  • Overdreven uitwerking en/of abnormale kater na alcohol gebruik

 

Uiteindelijk, mits deze infectie maar lang genoeg persisteert, kunnen er zelfs auto-immuniteitsziekten zoals onder andere:

  • CVS (chronisch vermoeidheid syndroom)
  • Fybromyalgie, Reumatoïde artritis
  • Hashimoto
  • Parkinson, Alzheimer
  • Lupus erythemadosis
  • Multiple Sclerose

Aldus verschillende onderzoeken aan onder meer de universiteit van Würzburg, Divisie Artrhitis & Rheumatology, Lyme Borrelioses Centre van het AMC in Amsterdam.

 

Wat doet de bacterie verder in het lichaam?

Helaas veroorzaakt deze infectie een systemische ontsteking waardoor meerdere orgaansystemen aangedaan raken en ontregelen.

De ontgifting wordt aangedaan waardoor het lichaam minder capaciteit heeft om de troep die het binnen krijgt af te voeren.

Het herstelvermogen wordt geremd, waardoor het lichaam vele malen minder goed kan herstellen na ziekte, sport, trauma’s, stress etc.

Het immuunsysteem wordt onderdrukt waardoor ontstekingen niet meer opgelost worden en het klachtenbeeld zich alleen nog maar verder uitbreidt.

 

De bacterie is een uitstekende vermommer (ofwel pleomorf), wat inhoudt dat deze van vorm kan veranderen.

Vaak zien wij in de praktijk dat zodra het in Nederland geldende protocol voor Lyme infecties gevolgd wordt met een tweeweekse antibioticakuur, de bacterie zich razendsnel muteert in een andere vorm.
Deze kan zich in een cyste vormen, wat zorgt dat de bacterie een zeer harde schil om zich heen vormt. Hier kan antibiotica maar ook het immuunsysteem hem niets maken.

Deze kan zich ook vormen tot een L-vorm (celwandloosheid) waardoor de bacterie wel actief kan blijven, maar wederom antibiotica en het immuunsysteem niets kunnen betekenen.
Verder kan de bacterie zich ook nestelen in een biofilm.
Dit is een natuurlijk proces wat wij ook zien als wij een plant te lang in water laten staan.

Het slijmerige laagje op de vaaswand is de biofilm die geproduceerd wordt door de bacteriën die zich daar bevinden.
Echter weten de plantenliefhebbers hoe moeizaam deze laag eraf te poetsen valt.
Dit is omdat in deze biofilm bestaat uit een zeer stevige, soort geleiachtige matrix van eiwitstructuren.

Hier nestelen bacteriën zich in en kunnen zich voortplanten zonder gestoord te worden. Vooral zijn zij hier beschermt tegen invloeden van buitenaf.
Echter met een Borrelia bacterie in een biofilm wordt de behandeling natuurlijk alleen maar verder bemoeilijkt.

 

Wat kunt u eraan doen?

Antibiotica helpen dus maar soms, echter niet altijd.

Antidepressiva en pijnstillers bestrijdt de symptomen niet de oorzaak.

Veel erger is dat de onderliggende oorzaak niet wordt onderkend.

De patiënt komt terecht in het vakje “tussen de oren” en dat is beslist niet het geval. Het is niet psychisch maar fysiek.

Al stelt zo’n onderkende ziekte en proces van het kastje naar de muur iemands mentale flexibiliteit wel zeer sterk op de proef.

Vaak wordt er dan hulp gezocht in het alternatieve circuit.

Echter magnetiseurs, acupuncturisten, en andere vormen van symptoombestrijding, hoe goed hun bedoelingen ook zijn, kunnen hier niet helpen.

Wie moet je dan opzoeken?

En nog belangrijker is hoe kom je ervan af?

Zoek iemand op met uitgebreide kennis van dit soort zaken en iemand die jarenlange ervaring heeft.

Informeer altijd bij welke vereniging hij of zij is aangesloten.

Dit geeft je in ieder geval meer zekerheid in de opleidingseisen die aan een therapeut gesteld worden (echter is een opleiding zeker geen garantie voor resultaat)!

In eerste instantie is een juiste diagnose doorslaggevend.

Is de diagnose gesteld dan kan de rest volgen.

Het grootste probleem voor het lichaam is namelijk de vergiftiging, de resten van een bacterie en de troep die het achterlaat.

Na korte tijd geven bloed, feces, urine en serum geen enkele indicatie meer en alles lijkt in orde.

Jammer genoeg zit het daar ook niet meer.

Het immuunsysteem wat zijn fagocytose werking uitoefent wordt op zijn kont gezet en blijkt bij veel mensen niet meer optimaal te functioneren.

Fagocytose betekent alleen maar “opruimen” en als dat niet goed gebeurd dan wordt het gif dat de bacterie achterlaat als het ware “geparkeerd” in het mesenchym of bindweefsel. Dit zit intracellulair gebonden.

Met andere woorden, het blijft er net zo lang zitten totdat het lichaam gestimuleerd wordt dit de cel uit te werken en het alsnog verwijderd kan worden.

Voor de meeste vergiftigingen zijn er in de Homeopathie prachtige middelen. Zo ook voor de ziekte van Lyme.

Deze zeer specifieke kuur duurt 5 weken en zal in eerste instantie mogelijk het klachtenbeeld verergeren. Dit is niet altijd het geval, maar vaak wel.

Het is een normale reactie omdat het lichaam aan het werk gezet wordt.

De gifstoffen komen opnieuw in circulatie en moeten nu geëlimineerd en afgevoerd worden.

Bij controle moet blijken of het gif heeft losgelaten en de bacterie weg is.

Daarna duurt het meestal zo’n drie maanden of langer voordat men kan zeggen;

 

IK BEN ER WEER!!!

Het spreekt vanzelf dat de patiënt tijdens de kuur goed begeleid moet worden.

Iedereen reageert anders dus kennen we tijdens de kuur geen zeuren.

Vriendelijkheid, inzet en geduld is hierin wat wij bieden.

 

 

Voetnoot:

 

Bronvermelding:

Pubmed

Rijn en gouwe

Boekje van Burracano

F.A.G.T

V.N.T. Nieuws

Ervaringen uit de Praktijk Gouweleeuw

Ervaringen uit de Praktijk Iseger

 

Een aantal fabels over Lyme en teken op een rij.
Deze komen in bovenstaand grotendeels terug, maar wij willen deze nog even extra benadrukken.

Teken komen overal voor, maar toch zeker vooral in hoog gras, duinen en bebost gebied onder het bladendek. Maar 5% valt uit een boom (zoals veel mensen denken).

Wanneer de teek zich vol heeft gezogen met bloed laat deze zich uiteindelijk vanzelf los van de huid. Omdat de eerdere stadia van de teek, bv. de nimf ook volgezogen erg klein is, betekend dit dus dat een tekenbeet vaak onopgemerkt gaat.

De teek valt eraf zonder dat U zich bewust bent geweest van de beet.

Men krijgt daarbij niet altijd (in <12% van alle infecties) een rode plek of huiduitslag te zien.

Lees ook en wees u bewust van wat de andere manieren zijn om een infectie op te lopen, wie heeft er nog nooit een muggenbeet gehad?

Dus wapen U tegen de mensen die zeggen dat de ziekte van Lyme een “modeziekte” is.

Het is een lastig te diagnosticeren en complexe ziekte, die veel kennis en ervaring vergt.

 

 

Kort artikel:

 

Teken verspreiden meer

ziekten, Lyme neemt toe

 

31 okt. 2017 in BINNENLAND

DEN HAAG - Ongeveer de helft van alle teken in Nederland draagt één of meerdere ziekteverwekkers met zich mee, concluderen twee onderzoekers van gezondheidsinstituut RIVM die deze week promoveren. Bovendien neemt het aantal gevallen van de ziekte van Lyme en andere ziekten die teken overbrengen toe.

Teken verspreiden de ziekte van Lyme.

Ⓒ ANP

De onderzoekers stellen ook vast dat veel infecties van tekenbeten in de kliniek niet goed onderscheiden kunnen worden. Vaak zorgen de bacteriën, parasieten en virussen namelijk voor symptomen die ook onterecht voor de ziekte van Lyme kunnen worden gezien.

Volgens Agnetha Hofhuis, een van de onderzoekers, is het aantal gevallen van de kenmerkende ‘rode ring’ op de huid na een tekenbeet tussen 1994 en 2014 verviervoudigd.

Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu ontdekte eerder al nieuwe ziekteverwekkers in teken die hersenvliesontsteking veroorzaken.

Beide promovenda doen als aanbeveling dat behandelend artsen moeten letten op mogelijke neveninfecties bij de verdenking op de ziekte van Lyme. Ook pleiten ze voor de ontwikkeling van nieuwe laboratoriumtests om ziekten die door teken worden overgedragen, anders dan de ziekte van Lyme, te kunnen identificeren.

Jaarlijks lopen Nederlanders meer dan een miljoen tekenbeten op.

 

 

 

 

 

Mocht u nog verdere vragen hebben schroom dan absoluut niet.

Wij staan u graag te woord om uw vragen na het lezen van deze folder, ofwel tijdens een behandeling te beantwoorden.
Kennisgeeft kunde, kunde geeft vooruitgang.