Gevolgen van een tekenbeet: de ziekte van Lyme

Mark kwam binnen…

Hij was 27 jaar en toen hij de praktijk binnen stapte meer dood vogeltje dan levend wezen. Bij elke beweging kreunde en steunde hij. Zijn ogen stonden als een leeuw opgesloten in de dierentuin. Een langzaam wegkwijnend bestaan had alle levensenergie uit hem getrokken. 

 

Een gesprek ging moeizaam, hijâ reageerde traag of niet en ging in de spreekkamer meerdere malen bijna tegen de vlakte van flauwte. 

 

Zijn ouders vertelde mij dat dit al een aardige tijd aan de gang was, maar nog nooit zo erg was geweest als de laatste 7 maanden. Een paar jaar geleden begon dit met zweetaanvallen, wegvallingen, intens drukkende hoofdpijn  en zijn zicht verslechterde aanzienlijk.

 

Een aantal maanden later kreeg hij er gewrichtspijnen bij... 
 

…Daarna brak de dam helemaal door. 

 

De laatste 7 maanden sliep hij erg slecht en was in deze tijd 20kg kwijtgeraakt! 

Hij kon moeizaam lopen door de pijnen en had het constant ijskoud

 

Wanneer Mark ‘s ochtends opstond had hij hulp nodig om uit bed te komen, te douchen en aan te kleden. Bij de minste inspanning lag hij daarna drie dagen op bed met ondragelijke pijnen en vermoeidheid.  

 

Artsen wisten niet wat er mis was met de jongeman. Na vele bloedonderzoeken, scans, tal van andere onderzoeken en maanden verder was er nog steeds geen duidelijke oorzaak.

 

Het werd gegooid op overspannen door zijn angsten voor deze klachten.  

 

“Ga maar naar de psycholoog…”  

Werd hem verteld. 

 

 

Mark had echter Lyme!

Vanwege privacy redenen is de naam Mark fictief verzonnen.

 

 

 

Wat is de ziekte van Lyme dan?

 

Begin 1990 had niemand in Nederland ooit gehoord van de ziekte van Lyme.

De ziekte komt voor het eerst in de literatuur terug in 1764 door bioloog en predikant John Walker. Hij beschreef toen al de verschijnselen van deze ziekte en de eventuele relatie met teken.

 

In 1883 beschreef internist Alfred Buchwald in het Duitse Breslau de ziekte die we momenteel kennen onder de naam Acrodermatitis chronica atrophicans (ACA): Een huidziekte die ontstaat door een ontsteking van de ziekte van Lyme.

In 1909 sprak Zweeds dermatoloog Arvid Afzelius over een ringvormige rode huidafwijking bij een oudere vrouw die gestoken was door een teek. Hij noemde deze huidafwijking Erythema Migrans, de rode bulls-eye die wij tegenwoordig herkennen van een tekenbeet.

Toen er in 1975 in het stadje Old-Lyme, Connecticut (Amerika) een epidemie van artritis uitbrak werd de connectie gemaakt tussen diepere symptomatiek. De relatie werd gelegd tussen een tekenbeet, een Erythema Migrans en de gewrichtsklachten die daar vandaan kwamen.

 

In 1982 kwam de Amerikaanse wetenschapper Willy Burgdorfer erachter dat de ziekteverschijnselen te wijten waren aan een bacteriële infectie overgedragen door de teek.

 

Zijn teek was besmet met twee soorten bacteriën:

  • De Rickettsia
     
  • De Borrelia Burgdorferie

 

 

Een beet van de teek…

 

Een parasitaire mijt die een spinachtig voorkomen heeft. En een van de meest potente overlevers onder zijn soort.

 

In 2014 kregen wij een poelier op bezoek in onze praktijk. Hij vertelde ons al 20 jaar met veel genot zijn werk te doen, maar dat de laatste jaren werd dit steeds zwaarder en onmogelijker door de klachten die hij ervaarde.

 

Hij vertelde dat hij natuurlijk vaker dan eens wilde dieren van jagers in zijn winkel binnen kreeg, die hij eigenhandig slachtte.

 

Echter, als hij dan ’s avonds thuis kwam zat hij ONDER de teken. Hij vertelde ons op een avond wel meer dan 30 teken van zijn lijf verwijderd te hebben. Verwonderd dat deze man nog leefde luisterden wij verder…

 

Hij bedacht de dieren eerst in de koelcel te hangen alvorens hij ze zou slachten. De teken zouden dan gewoon doodvriezen en zouden hem niet meer bijten. Na

5 dagen in kouder dan -20 graden haalde hij de dieren weer uit de vriescel.

 

En wat denk je? JUIST in de avond kon hij alsnog 15 teken van zijn lijf afhalen. “Ja, ze waren wel wat langzamer, maar dood waren ze zeker niet” vertelde hij!

 

NIET GEK DUS dat deze ziekte een steeds groter probleem wordt met onze lieve zachte wintertjes waar we met geluk een paar dagen onder 0 graden krijgen.

Links naar rechts: Larf, Nimf, Teek M, Teek V 

De teek zuigt bloed bij verschillende diersoorten en heeft 3 leef stadia: de Larf, de Nimf en de volwassen teek mannetje & vrouwtje. In alle 3 de stadia kan de teek infecties overbrengen.

 

Ongeveer 70% van de gevallen van de ziekte van Lyme komen van de Nimfen af. Niet gek dat veel mensen zo’n klein beestje niet opmerken (RIVM).

 

De teek zet zich met de zuigsnuit (proboscis) vast in de huid en laat zich gedurende enige tijd meedragen terwijl de volwassen teek zich soms tot zijn of haar twaalfvoudige omvang vol zuigt met bloed.

 

Problemen kunnen ontstaan door het onzorgvuldige verwijderen van de teek waardoor de zuigsnuit achterblijft. Dit kan ontstekingen veroorzaken.

 

Gevaarlijker is echter de infectie met bovengenoemde micro-organisme die de teek in haar darmkanaal herbergt.

 

De teek dient zorgvuldig verwijderd te worden. Olie, nagellak, oplosmiddelen, sigaren en alcohol zijn uit den boze en werken averechts. In haar doodstrijd loost de teek een deel van haar darminhoud in haar gastheer waardoor de infectie ontstaat.

 

Ook de speciale tekentangen wil je vermijden! Als de teek per ongeluk geplet wordt door de tang druk je de maag en darminhoud van de teek in de bloedbaan. Als er nog geen infectie overgedragen was weet je nu zeker dat dat wel het geval is! Gebruik liever de tekenkaart.

 

De tekenkaart is de meest veilige manier om een teek te verwijderen

 

 

Epidemie

 

In een aantal gevallen tekent zich met een infectie van deze bacterie op de huid een rode kring (Erythema Migrans). Echter is dit zeker niet in alle gevallen. Als we de laatste cijfers van het RIVM (2014) vergelijken die hier eens per 5 jaar cijfers over uitbrengen blijkt dit minder dan 15% te zijn.

 

De meeste mensen hebben niet eens in de gaten dat ze door een teek gebeten zijn. De gevolgen daarvan openbaren zich pas jaren later.

 

Volgens onderzoekend docent F. Jongejan van de veterinaire dienst van de universiteit van Utrecht zijn meer dan de helft van alle teken in Nederland besmet, wat zeker niet gering is.

 

Besmettingscijfers variëren van 20% tot 80% variërend van de gebieden. Risicogebieden in Nederland zijn de Waddeneilanden, de Veluwe, de Achterhoek,

Drenthe en Zeeland.

Echter is onze ervaring dat mensen met een infectie door teken ondertussen in meer buitengebieden zoals Friesland, Brabant en Limburg voorkomen. Maar ook in onze eigen achtertuin kunnen deze beetjes zich huizen.

 

Het aantal tekenbeten stijgt dus per jaar. Ondertussen zit dat op ruim over de 1.3 miljoen op jaarbasis. Jaarlijks worden er dus volgens het RIVM meer dan 34.000 gevallen van Erythema Migrans geconstateerd. MAAR DIT ZIJN DE GEVALLEN DIE BIJ DE HUISARTS GEMELD WORDEN.

 

Het RIVM stelt in 2018 dat 27.000 mensen op jaarbasis de ziekte van Lyme oplopen. Maar hun kaartje geeft aan dat er jaarlijks 34.000 geregistreerde gevallen van EM zijn?

 

Met hun cijfers gaan we even opnieuw rekenen. Per jaar meer dan 1 miljoen tekenbeten…

 

Minimaal 20% tot maximaal 80% is besmet.

 

Laten we conservatief rekenen en zeggen dat 20% van 1 miljoen niet 27.000 maar 260.000 infecties is.

 

En dan hebben we het ALLEEN nog maar over de transmissie via teken, berekend met de zeer conservatieve infectie cijfers.

 

 

 

Onze schattig ligt eerder op 750.000 nieuwe gevallen per jaar (alleen door teken).

 

Steronderzoekster Lida Mattman schat deze manier van overdracht op misschien wel minder dan de helft van alle infecties...

 

Om dit in perspectief te zetten: de meest voorkomende ziekte is op dit moment artrose met 1.2 miljoen diagnoses per jaar.

 

 

Co-infecties

 

De teek is een vector, wat inhoudt dat het een drager is voor verschillende soorten pathogenen en parasieten welke zij overbrengt van het ene op het andere organisme.

 

Buiten dat de teek de Borrelia bacterie over kan brengen, kan deze tot wel 237 verschillende soorten Bacteriën, virussen en parasieten overbrengen die ons ziek kunnen maken.

 

Ongeveer 33% van de teken dragen co-infecties met zich mee.

Babesia parasiet die een rode bloedcel infecteerd


Een aantal voorbeelden hiervan zijn:

  • Babesia (parasitaire infectie die rode bloedcellen kapot maakt)
     
  • Bartonella (kattenkrabziekte)
     
  • Coxiella (veroorzaker Q-koorts)
     
  • Chlamydia pneumoniae/ Trachomatis (ontsteking longen en ogen)
     
  • Ehrlichia (Ook bekend als Anaplasma, een parasitaire infectie die witte bloedcellen infecteert)
     
  • Mycoplasma (celwand loze bacterie die niet op antibiotica reageert)
     
  • Rickettsia (intracellulaire parasiet die vlektyfus en extreme koorts veroorzaakt)

 

Dit zijn maar een aantal voorbeelden van de co-infecties en deze kunnen net zo veel en soms zelfs meer klachten geven als een Borreliose (vergiftiging met de Borrelia bacterie).

 

 

Transmissie van de Lyme

 

Buiten de teek als vector zijn er meerdere, misschien wel meer zorgwekkende manieren om de ziekte op te lopen.

 

Verschillende bloedzuigende insecten kunnen de bacterie ook op eenzelfde manier als de teek overbrengen. Denk aan bv. muggen, steekvliegen, mijten en horzels, aldus onderzoekster Lida Mattman. Zij deed de afgelopen 50+ jaar onderzoek naar de Borrelia bacterie en de overdracht hiervan. Zij vond de bacterie in urine, bloed, plasma, liquor, rode bloedcellen en zelfs in traanvocht terug.

 

Bloedbanken testen op een regiment aan ziekten in bloed, maar laten Borrelia buiten beschouwing. Na een operatie of bij bloedarmoede een zak bloed krijgen kan dus betekenen dat je er een vervelende infectie aan overhoudt.

 

Als jij je vrouw aan het troosten bent omdat zij zo verdrietig is door haar depressie, of je helpt je zieke vader verschonen omdat hij zelf te ziek is om dit te kunnen kun je dus OOK een infectie oplopen!

Lyme specialist Dr. Raphael Stricker deed in 2015 onderzoek naar het overbrengen van de bacterie middels gemeenschap en vond de bacterie terug in vaginaal vocht en sperma.

 

In 2003 al stelde hij dat de ziekte een bedreiging voor de volksgezondheid van IMMENSE omvang is.

 

Andere onderzoekers deden een systemische boordeling van alle onderzoeken tot nu toe gedaan op de overdracht via zwangerschap, en kwamen erachter dat er transmissie aangetoond was middels zwangerschap en lactatie.

 

Genoeg manieren om deze ziekte op te lopen zonder ooit een teek gezien te hebben dus! Dit maakt de toch al moeilijke diagnose alleen nog maar ingewikkelder omdat men geen teek gezien heeft, wat ook klopt.

 

 

Diagnose:

 

Een diagnose stellen is vaak problematisch omdat het klachtenpatroon zo gevarieerd is. Wij zien de ziekte van Lyme ook wel als de “grote imitator” die een waslijst aan verschillende syndromen en ziektes nabootst.


Dhr. J. de koning van het CBSL (centraal bacteriologisch en Serologisch laboratorium) noemt de gevolgen voor patiënten bij wie de ziekte niet direct onderkent wordt dramatisch. De kwalen krijgen na verloop van tijd een chronisch karakter en mensen vallen vaak van het ene in het andere klachtenpatroon.

 

Soms voelen mensen zich net na de infectie grieperig en niet lekker, maar dit trekt vaak weer weg. Chronische klachten komen pas vele maanden tot jaren na zo’n infectie opzetten. Men gaat dan naar de huisarts, maar die vind geen Borrelia of Co-infecties terug…

 

De bacterie is een uitstekende vermommer (ofwel pleomorf), wat inhoudt dat deze van vorm kan veranderen.


Deze kan zich in een cyste veranderen, wat zorgt dat de bacterie een zeer harde schil om zich heen vormt. Hier kan antibiotica, maar ook het immuunsysteem hem niets maken (ja cystes komen dus vaak door bacteriële infecties!)

 

De bacterie kan zich ook vormen tot een L-vorm (celwandloosheid) waardoor de bacterie wel actief kan blijven, maar wederom antibiotica en het immuunsysteem niets kunnen betekenen. Dit komt omdat antistoffen aanhechten op de receptoren van een bacteriële celwand. De meeste antibiotica is erop gemaakt om de celwand van een bacterie kapot te maken, en zonder celwand valt er ook weinig kapot te maken natuurlijk…


Verder kan de bacterie zich ook nestelen in een biofilm. Dit is een natuurlijk proces wat overal in het lichaam voor kan komen.

 

Plantenliefhebbers weten hoe moeizaam de slijmlaag in een vaas eraf te poetsen valt als je je plant te lang hebt laten staan. Dit is namelijk een biofilm die zich gevormd heeft. Deze biofilm bestaat uit een zeer stevige, geleiachtige matrix van eiwitstructuren. Hier nestelen bacteriën zich in en kunnen zich voortplanten zonder gestoord te worden. Zij zijn hier beschermt tegen invloeden van buitenaf zoals antibiotica en het immuunsysteem.

 

Echter met een Borrelia bacterie in een BIOFILM wordt de behandeling natuurlijk alleen maar verder bemoeilijkt.

 

Wanneer er dus een bloedonderzoek naar de Borrelia bacterie gedaan wordt middels de in Nederland geldende protocollen van een “Elisa-spot” of een “Western-BLOT” test, die zoeken naar antistoffen, is het niet raar dat daar GEEN antistoffen uit komen.

 

De uitslag zegt: GEEN LYME, terwijl dat dus niet klopt!

 

De bovenstaande vormen kunnen niet gedetecteerd worden door antistoffen, en moeten op andere manieren worden geconstateerd. Culturen kweken of PCR (DNA) testen in ruggenmergvocht of bloed is dan een betere optie.

 

 

Opportunistische infecties

 

Met een infectie van de Borrelia of co-infecties kunnen er ook opportunistische infecties gereactiveerd worden.

 

Wat inhoudt dat wanneer men vroeger een Pfeiffer of Toxoplasmose infectie doorgemaakt heeft die het lichaam niet op heeft kunnen ruimen, OPNIEUW actief wordt. Dit komt doordat het immuunsysteem onderdrukt wordt en de infectie weer de overhand krijgt.

 

In de praktijk zien we mensen dan vaak langs de huisarts gaan waar een “oude” pfeiffer infectie uit het bloedbeeld naar voren komt.

“We kunnen zien dat u pfeiffer heeft gehad, maar dat blijft altijd in het bloed zichtbaar en is niet de oorzaak voor uw klachten”

Hiermee wordt het dan vaak afgedaan, terwijl er een andere oorzaak onder ligt. De Borrelia zorgt ervoor dat deze infecties weer de ruimte krijgen opnieuw op te spelen.

 

 

Symptomen die kunnen ontstaan door de ziekte van Lyme:

 

  • Onverklaarbare koorts, rillingen of flushes
     
  • Onverklaarbare veranderingen van het lichaamsgewicht
     
  • Encefalitis, meningitis, myelitis, encefalomyelitis
     
  • Vermoeidheid, afgematheid en een uitgeput gevoel
     
  • Niet te verklaren toename van haaruitval
     
  • Opgezette klieren en/of keelpijn
     
  • Testikel en/of bekkenpijn
     
  • Onverklaarbare onregelmatigheid van de menstruatie
     
  • Onverklaarbare melkproductie en/of pijn in de borsten
     
  • Geïrriteerde blaas en/of slechte blaasfunctie
     
  • Stoornissen van de geslachtsorganen en/of een laag libido
     
  • Maag en/of darm klachten/krampen/pijnen, verandering van de darmfunctie, constipatie en/of diarree
     
  • Huidaandoeningen zoals onder andere eczemen, Erythema Migrans (rode ring), Acrodermatitis Chronica Atrophicans (huidaandoening bekend als ACA)
     
  • Pijn in de borstkast en/of ribben
     
  • Kortademigheid en/of hoesten
     
  • Hartkloppingen en/of overslaan van de pols
     
  • Pijnlijke, rode en/of gezwollen gewrichten
     
  • Stijfheid en/of kraken van de gewrichten, nek en/of rug
     
  • Spierpijnen en/of krampen
     
  • Zenuwtrekkingen van de gezichts- en/of andere spieren
     
  • Gevoelens van tintelen, doofheid, dofheid, branden en/of steken
     
  • Tremors
     
  • Facialis parese/ bellse parese (aangezichtsverlamming, eenzijdige verlamming)
     
  • Hoofdpijn, migraine, clusterhoofdpijn
     
  • Dubbelzien, pijnlijke ogen en/of mouches volantes
     
  • Tinnitus, oorsuizen, galmen en/of oorpijn
     
  • Verergeren of ontstaan van wagenziekte
     
  • Licht in het hoofd, duizeligheid, een zweverig gevoel, evenwichtsstoornissen en/of moeilijk lopen
     
  • Verwardheid, moeilijk denken, moeite met concentratie en/of moeite met lezen, schrijven en op woorden komen
     
  • Vergeetachtigheid, slecht kortetermijngeheugen, desoriëntatie, dwalen, naar verkeerde plaatsen lopen en/of vergeten waar u mee bezig was
     
  • Wisselende stemmingen, prikkelbaarheid en/of depressies
     
  • Slaapstoornissen met in en/of doorslapen en/of te veel/ te weinig slapen
     
  • Overdreven uitwerking of abnormale kater na alcohol gebruik

 

 

Auto-immuunziekten door Lyme

 

Uiteindelijk, mits deze infectie maar lang genoeg persisteert, kunnen er zelfs auto-immuniteitsziekten zoals onder andere:

 

 

Aldus verschillende onderzoeken aan onder meer de universiteit van Würzburg, Divisie Artrhitis & Rheumatology, Lyme Borreliosis Centre van het AMC in Amsterdam en Lyda Mattman's bevindingen.

 

 

Wat doet de Borrelia bacterie verder in het lichaam?

 

Ander onderzoek wijst uit dat deze infectie een systemische ontsteking veroorzaakt waardoor meerdere orgaansystemen aangedaan raken en ontregelen.

 

Dit houdt in dat het eigenlijk alle organen en systemen wel kan treffen in het lichaam…

 

De ontgifting wordt aangedaan waardoor het lichaam minder capaciteit heeft om exogene belastingen (gifstoffen van buitenaf) die het binnen krijgt af te voeren.

 

Het herstelvermogen wordt geremd, waardoor het lichaam vele malen minder goed kan herstellen na ziekte, sport, trauma’s, stress etc.

 

Het lijkt wel alsof alles achter elkaar mis gaat. Men krijgt de ene na de andere klacht erbij, kan niets meer hebben en reageert overgevoelig op alles en iedereen.

 

Het immuunsysteem wordt onderdrukt waardoor ontstekingen niet meer opgelost worden en het klachtenbeeld zich alleen nog maar verder uitbreidt. Er ontstaan ernstigere ziektes zoals hierboven onder andere beschreven.

 

De fagocytose werking van het immuunsysteem wordt op zijn kont gezet en blijkt bij veel mensen niet meer optimaal te functioneren. Fagocytose betekent alleen maar opruimen. Als dat niet goed gebeurd wordt het gif dat de bacterie achterlaat als het ware “geparkeerd” in het mesenchym (bindweefsel). Deze gifstoffen worden dus INTRACELLULAIR gebonden.

 

Met andere woorden, het blijft er net zo lang zitten totdat het lichaam gestimuleerd wordt dit de cel uit te werken, zodat het alsnog verwijderd kan worden.

 

 

 

Behandeling van de ziekte van Lyme

 

Niet ongebruikelijk is dat wij in de praktijk zien dat zodra het in Nederland geldende protocol voor Lyme infecties gevolgd wordt met een tweeweekse antibioticakuur, de bacterie zich razendsnel muteert in een andere vorm.

 

Het gaat dan even iets beter, maar klachten komen vaak na weken of maanden weer terug. Omdat de bacterie gemuteerd is wordt er in het bloed niets meer terug gevonden (als dat de eerste keer überhaupt al gevonden was).

 

Antibiotica helpen dus soms, maar dikwijls niet genoeg. Antidepressiva en pijnstillers bestrijdt de symptomen en niet de oorzaak. Veel problematischer is dat de onderliggende oorzaak niet wordt onderkend.

 

De patiënt komt terecht in het vakje “tussen de oren” en dat is beslist NIET het geval. Het is niet psychisch maar fysiek.

 

Al stelt zo’n onderkende ziekte, en het proces van het kastje naar de muur iemands mentale flexibiliteit wel zeer sterk op de proef.

 

Vaak wordt er dan hulp gezocht in het alternatieve circuit…

 

Echter magnetiseurs, acupuncturisten, en andere vormen van symptoombestrijding, hoe goed hun bedoelingen ook zijn kunnen hier niet helpen.

 

Wie moet je dan opzoeken om er vanaf te komen?

 

Zoek iemand op met uitgebreide kennis, jaren lange ervaring en iemand die resultaat behaald met dit soort ziekten en klachtenbeelden.

 

In eerste instantie is een juiste diagnose doorslaggevend. Is de diagnose gesteld dan kan de rest volgen. Het grootste probleem voor het lichaam is namelijk de vergiftiging door de gifstoffen die de bacterie achterlaat (endotoxines).

 

Voor de meeste vergiftigingen zijn er in de homeopathie zeer effectieve middelen. Zo ook voor de ziekte van Lyme. Deze zeer specifieke kuur duurt 5 weken en zal in eerste instantie mogelijk het klachtenbeeld verergeren. Dit is niet altijd het geval, maar vaak wel…

 

Het is een normale reactie omdat het lichaam aan het werk gezet wordt. De gifstoffen komen opnieuw in circulatie en moeten nu geëlimineerd en afgevoerd worden.

 

Bij controle moet blijken of het gif heeft losgelaten en de bacterie weg is. Daarna duurt het meestal zo’n drie maanden of langer voordat men kan zeggen.

 

IK BEN ER WEER!!!

Het spreekt vanzelf dat de patiënt tijdens de kuur goed begeleid moet worden. Iedereen reageert anders dus kennen we tijdens de kuur GEEN ZEUREN!

Vriendelijkheid, inzet en geduld is een must.

Fabels en fictie van Lyme

 

Een aantal fabels over Lyme en teken op een rij.
Deze komen in bovenstaand grotendeels terug, maar wij willen deze nog even extra benadrukken.

 

Teken komen overal voor, maar toch zeker vooral in hoog gras, duinen en bebost gebied onder het bladendek. Slechts 5% valt uit een boom (zoals veel mensen denken), en ook in stedelijke gebieden komen teken voor.

 

Wanneer de teek zich vol heeft gezogen met bloed laat deze zich uiteindelijk vanzelf los van de huid. Omdat de eerdere stadia van de teek, bv. de nimf ook volgezogen erg klein is, betekend dit dus dat een tekenbeet vaak onopgemerkt gaat.

 

Onderzoek verteld ons dat het snel verwijderen van de teek niet altijd hoeft te betekenen dat je GEEN infectie krijgt. Wij weten uit ander onderzoek dat 25% van de bacteriën binnen 24 uur al INTRACELLULAIR zit.

 

De teek valt eraf zonder dat je bewust bent geweest van de beet.

Men krijgt daarbij niet altijd (in <12% van alle infecties) een rode plek of huiduitslag te zien.

 

Lees ook en wees je bewust van wat de andere manieren zijn om een infectie op te lopen, wie heeft er nog nooit een muggenbeet gehad?

 

Wees ervan bewust dat de beste manier van een teek verwijderen NIET de tekentangen maar de tekenkaarten zijn. Dit om te voorkomen dat men de teek leeg drukt en de kans op infectie aanzienlijk vergroot.

 

De in Nederland geldende protocollen voor onderzoek zijn dus NIET altijd accuraat of toereikend. Een negatief bloedonderzoek wil dus niet altijd zeggen dat er ook geen bacterie in het lichaam aanwezig is.

 

De behandeling met antibiotica is zeker niet altijd effectief. Na behandeling nog klachten houden betekend in alle gevallen dat er nog een oorzakelijke factor in het lichaam klachten veroorzaakt (Lyme, co-infecties of andere oorzaken).

 

Dus wapen je tegen de mensen die zeggen dat de ziekte van Lyme een “modeziekte” is. Het is een lastig te diagnosticeren en complexe ziekte, die veel kennis en ervaring vergt. Men die het bestempelen als een modeziekte tonen alleen maar hun gebrek aan kennis, niet hun expertise.

 

 

Conclusie:

 

In dit artikel leerde je:

  • Wat de ziekte van Lyme is en dat de Borrelia bacterie hiervoor verantwoordelijk is
     
  • Dat een teek tot wel -20 kan overleven en dat een tekenbeet vaak onopgemerkt gaat
     
  • Je leerde waarom deze ziekte een alsmaar groter probleem vormt voor de volksgezondheid, en onderkende maar pandemische vormen aan begint te nemen
     
  • Je leerde dat de teek niet alleen de Borrelia bacterie, maar tot 237 andere soorten ziekmakende organismen kan overbrengen
     
  • Je leerde dat de teek NIET DE ENIGE manier was om de Borrelia bacterie en daarmee de ziekte van Lyme op te lopen
     
  • Je leerde dat door zijn vorm veranderende eigenschappen en intracellulaire locatie de bacterie vaak lastig teruggevonden wordt in (bloed) onderzoeken
     
  • Je leerde dat een Lyme-infectie het gehele lichamelijke systeem aan kan tasten waardoor er veel verschillende soorten klachten kunnen ontstaan, er oude infecties opnieuw op kunnen spelen en er zelfs Auto-immuunziekten kunnen ontstaan
     
  • Je leerde de fabels en feiten over Lyme. Wat wel en wat niet klopt, ondersteund door wetenschappelijk onderzoek en jarenlange ervaring.

 

 

Kort artikel:

 

Teken verspreiden meer
 

ziekten, Lyme neemt toe

 

31 okt. 2017 in BINNENLAND

DEN HAAG - Ongeveer de helft van alle teken in Nederland draagt één of meerdere ziekteverwekkers met zich mee, concluderen twee onderzoekers van gezondheidsinstituut RIVM die deze week promoveren. Bovendien neemt het aantal gevallen van de ziekte van Lyme en andere ziekten die teken overbrengen toe.

Teken verspreiden de ziekte van Lyme.

â’¸ ANP

De onderzoekers stellen ook vast dat veel infecties van tekenbeten in de kliniek niet goed onderscheiden kunnen worden. Vaak zorgen de bacteriën, parasieten en virussen namelijk voor symptomen die ook onterecht voor de ziekte van Lyme kunnen worden gezien.

Volgens Agnetha Hofhuis, een van de onderzoekers, is het aantal gevallen van de kenmerkende ‘rode ring’ op de huid na een tekenbeet tussen 1994 en 2014 verviervoudigd.

Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu ontdekte eerder al nieuwe ziekteverwekkers in teken die hersenvliesontsteking veroorzaken.

Beide promovenda doen als aanbeveling dat behandelend artsen moeten letten op mogelijke co-infecties en opportunistische infecties bij de verdenking op de ziekte van Lyme. Ook pleiten ze voor de ontwikkeling van nieuwe laboratoriumtests om ziekten die door teken worden overgedragen, anders dan de ziekte van Lyme, te kunnen identificeren.

Jaarlijks lopen Nederlanders meer dan een miljoen tekenbeten op.

Mocht je na het lezen van dit artikel vragen hebben, schroom dan absoluut niet en neem contact op. Wij staan je graag te woord om je vragem te beantwoorden.

ZEKER TIJDENS DE BEHANDELING KENNEN WE GEEN ZEUREN!

Voor de meest recente versie van dit artikel check onze blogpagina:
https://alternatiefgezonder.nl/ziekte-van-lyme%e2%80%8b/

 

Voetnoot:

Bronvermelding:

Pubmed

RIVM

Rijn en gouwe

Boekje van Burracano

F.A.G.T

V.N.T. Nieuws

Ervaringen uit de Praktijk Gouweleeuw

Ervaringen uit de Praktijk Iseger

 

J. M. van Rooijen 

Natuurgeneeskundige 

Orthomoleculair & epi genetisch specialist

Bachelor Natural Sciences 

 

P. A. Gouweleeuw

Dr. Biologische Natuurgeneeskunde

Grieshaber Academie Duitsland

Master Natural Sciences

Praktijk Iseger

Huisgardsesteeg 14A

4011 JX Zoelen

 

Tel: 0344-684442

Telefonisch spreekuur: maandag t/m donderdag van 7:30 uur tot 12:00 uur.

 

© Copyright 2019 | Praktijk Iseger