Ingezonden bericht door Dick G.

Mijn naam is Dick G., getrouwd, en op het moment dat dit verhaal begon 28 jaar en 4 kinderen.

Op Dinsdag 17 maart 1999 ’s morgens werd ik grieperig wakker, dus een dagje bed blijven, zodat ik me de volgende dag weer wat beter voelde. Ik wilde nog een dagje uitzieken , zodat ik op donderdag weer fris naar m’n werk kon, maar helaas……… de volgende morgen weer griep. Maar ook dat ging over, zodat ik maandag vol goede moed het bed uitstapte.

Beneden gekomen, kwam ik erachter dat ik m’n horloge boven had laten liggen, dus die wilde ik gaan halen. Bij de trap aangekomen, keek ik omhoog…. en vroeg mezelf af, hoe ik ooit boven moest komen. Ik liep naar de woonkamer en ben op de bank gaan liggen, niet moe…. maar totaal uitgeput. Ik kan me verder niet veel meer herinneren van deze eerste periode, behalve dat ik van de bank naar bed ging, en van bed naar de bank, te moe om zelfs maar een mok koffie van de tafel af te pakken.

Na ongeveer een dag of vijf naar de dokter gegaan (omdat hij niet naar mij wilde komen) en m’n klachten verteld. En hij wist direct wat er loos was; Nasleepje van de griep. Opgelucht kon ik ademhalen, want ik was zelf bang voor de ziekte van pfeiffer. Dat had mijn broer gehad en die had er een paar maanden last van gehad. Zo ging het weer een paar dagen door, maar 7 dagen word een week en 4 weken een maand, en nog was ik ontzettend moe. Ik weer naar de dokter, want ik kreeg er ook een aantal symptomen bij, zoals duizeligheid, spierpijn, ect. In een artikel had ik gelezen van iemand, die ook deze symptomen had, en die bleek MS te hebben, dus ik wilde dat toch vragen. Maar als antwoord kreeg ik, dat als ik het zo goed wist, ik zelf maar dokter moest worden. Uitendelijk kreeg ik hem zover dat ik een bloedonderzoek kon krijgen. Daar kwam niets uit. Vervolgens naar de Cardioloog (omdat ik een aangeboren afwijking aan mijn hart heb).

Door diverse omstandigheden ben ik daarna van huisarts veranderd, die vervolgens begon met anti-depressiva. (daar zag ik gelukkig de lol van in). Na diverse onderzoeken van het bloed, de ene nog uitgebreider dan de ander, kreeg het een naam: C.V.S. (Chronisch vermoeidheid syndroom, ook wel ME genoemd). Opgelucht dat ik nu eindelijk wist wat ik mankeerde, maar toen het tot me doordong, viel het toch ook wel tegen. Ondanks dat kon ik nu wel gerichter gaan zoeken naar behandelende artsen. In een artikel in Gezondheidsnieuws lazen we van een ME-Poli in Ede, dus gelijk aan de telefoon, en een afspraak proberen te maken.(wachttijd circa 7 maanden, bel in maart nog maar eens terug !)

2001
in januari naar het Ijssellandziekenhuis waar een speciale ME arts zat, ik kreeg medicijnen voor de spierpijn die steeds erger werd, en diverse andere onderzoeken. In februari weer naar Ede voor een slaaponderzoek, waar ze d.m.v. een speciaal apparaat konden kijken of ik wel voldoende (en ook diep genoeg) sliep. In maart weer diverse onderzoeken in diverse ziekenhuizen, waaronder weer in Ede.

Na mijn verhaal van tintel in handen en voeten, en het wegvallen van het gezichtsveld (net alsof alles naar opzij valt), werd mij voorzichtig verteld dat ze aan MS dachten. De huisarts had zoiets ook al aan mijn vrouw meegedeeld, maar ze schrok toch, toen het hier ook werd gezegd. Dus de volgende stap was een MS onderzoek. Die kreeg ik in Dordrecht, gelijk met een slaap-appneu-onderzoek, en een MRI scan. Bij alle onderzoeken van dit jaar kwamen zijn geen afwijkingen gevonden. Op aanraden van een arts uit het Gelderse Vallei ziekenhuis heb ik ook nog fysiotherapie gekregen, en een bezoekserie aan een Psycholoog. Ook daar kwam niets uit.

2002
Via via hoorden we van een ME Team in het radboutziekenhuis in Nijmegen, dus weer de telefoon gegrepen en een afspraak gemaakt. Na een intake-gesprek zijn ook daar diverse onderzoeken geweest, zoals spier-biopt (een pijnlijke ervaring) en dergelijke.(je zou er toch hondsmoe van worden, van zoveel ziekenhuisbezoeken)

Ik heb daar ook gesprek gehad met een medisch-psycholoog, die mij na diverse onderzoeken door verwees naar een psycholoog. Na een aantal gesprekken met die psycholoog kwam er uit dat ook daar niets inzat. Ook dit jaar ben ik nog een aantal keren naar Ede geweest, totdat ook zij mij niet meer verder konden helpen.

2003
Op 8 januari werd ik op Mirjam Iseger gewezen. Ik had daar mijn bedenkingen bij, omdat ik al eerder bij een homeopaat was geweest. Maar uiteindelijk wist hij mij toch over te halen om een afspraak te maken. 5 februari was ik aan de beurt, en binnen een uur wist ik dat ik de ziekte van Lyme had. Op 20 februari ben ik met de medicijnen begonnen. Na een fikse terugslag klom ik langzamerhand uit het dal, en per 1 oktober ben ik weer volledig werkzaam.

2004
Ik kan wel zeggen dat ik weer volledig hersteld ben, wat uit onderstaande blijkt;

- Ik heb een ander huis gekocht waar ik heel wat uren zoet ben.
- Ik werk weer volledig, met regelmatig overuren.
- Ik ga weer op de fiets naar mijn werk ( 1 uur fietsen, met een gemiddelde van 22km per uur)
- Ik zit lekker in mijn vel.
- Ik heb in mijn portemonnee een aantal visite kaartjes van Mirjam, omdat mensen zien dat ik een heel ander mens ben, EN ZO IS HET OOK.

Ik heb er nog een staatje bijgedaan om te laten zien wat ik allemaal gedaan heb. Kijk alleen al naar het aantal kilometers die ik verreden heb, dan zie je dat ik nu kan gaan sparen.

Voor vragen kunt u mij altijd bellen niet op zondag …..
Dit nummer kunt u in overleg met Dick G. krijgen hiervoor kunt u contact opnemen met de praktijk.