Het persoonlijke verhaal van een patient

Hoi Mirjam,

Je vroeg mij een stukje te schrijven over mezelf. Hoe ik me voel voor en na de behandeling van “lyme” die jij geconstateerd hebt. Wil je ivm met mijn privacy mijn naam niet noemen. Mijn leven lang heb ik last van “sombere buien”. Een deel daarvan is genetisch bepaald. De buitenwereld kende me als dat meisje dat altijd lacht maar van binnen huilde ik.ik heb jaren met een masker opgelopen om maar niemand te laten zien hoe ik werkelijk was. Ik kon dat op een gegeven moment niet meer volhouden en ben een jaar thuis geweest; apathisch onder de antidepressiva. Omdat ik niet mijn leven lang die pillen wilde slikken ben ik naar een psycholoog gegaan om vat te krijgen op die buien. Met hang en vliegwerk kon ik dan weer een tijdje verder tot ik het weer zat werd en dacht dat het leven toch meer te bieden had dan alleen maar somber zijn en huilen en ik er dus maar weer eens een half jaar heenging. Ik heb een hoop geleerd maar echt helpen deed het niet.

Mijn klachten verergerde toen onze dochter werd geboren. Als ik eerder een bui had kon ik me terugtrekken in mezelf en er weer uitkomen als het over was. Dat kon niet meer toen er en baby was. Er waren dingen die je moest doen of je nou goed voelde of niet, ik kon niet tegen mijn kind zeggen; “nu even niet”. Ik had moeite met de basis dingen die je moet doen voor een baby en daarnaast wilde ik de allerbeste moeder zijn voor ons kind. Het was erg moeilijk om spontaan met onze dochter te spellen en te dollen. Altijd was er een deel in mijn hoofd dat er niet bij was. Een deel wat riep om aandacht. Een deel wat riep om rust. Ik kon niet goed tegen drukte, geluiden enz. Was ik met iets bezig en ik werd daarin gestoord door iets of iemand dan raakte ik al in de stress. Alles kwam op me af. Omdat ik “de allerbeste” moeder wilde zijn drukte ik die gevoelens overdag weg. s’Avonds kwam alles eruit in huilbuien. Vaak genoeg heb ik in een hoekje op de grond, als mijn dochter sliep, zitten brullen van ellende.
Maar weer naar psychologen. Ik leerde dingen aan maar veranderde wezenlijk niet.

We kwamen bij Mirjam voor onze dochter omdat zij allergisch is voor meerdere stoffen. Het resulteerde erin dat ook ik bij Mirjam doorgemeten ben en ik Lyme en schimmels heb. De Lyme is aangepakt en gaande weg voelde ik me heel anders worden.

Onze dochter is nu 7jr. Er komen veel vriendjes spelen dus het kan er druk aan toegaan. Maar. Ik sla totaal niet meer op tilt. Ik ben veel rustiger geworden. Als er een glas limonade omgaat denk ik “jammer dan”. Terwijl ik eerst heel fel zou reageren en me dan totaal waardeloos zou voelen omdat ik zo reageerde.

Ik kan de dingen ook wat meer op een rijtje krijgen. Had ik eerder 2 dingen te doen die dag die echt moesten dan zou ik al helemaal van slag zijn. Nu niet meer. Ook durf ik meer “nee” te zeggen. Niet alleen tegen een ander maar, zeker zo belangrijk; ook tegen mezelf. Ik doe weer dingen “op het gevoel”. Het vertrouwen om op mijn gevoel af te gaan was totaal weg. Alles beredeneerde ik met m’n verstand. Mijn verstand draaide overuren en ik werd bekaf met als resultaat dat ik nog minder kon hebben.

Waar ik nog wel aan moet wennen dat ik, voordat ik door Mirjam behandeld werd, ook enorm van iets kon genieten. Bij het zeer emotionele af. Daar stonden dan natuurlijk wel de hele diepe dalen tegenover. Nu is alles wat afgevlakt. Soms vind ik het zelfs jammer dat ik niet meer zo intens van iets kan genieten. Maar dat is dan maar even want ik weet dat het echt niet normaal was dat ik zo hyper op iets reageerde. Omdat ik nu rustiger ben kan ik ook weer van de kleinere dingen genieten. Niet meer zo hyper als eerst maar wel veel rustiger.

Het schrijven van dit verhaal roept een hoop emoties op en ook de angst dat ik weer terug zal vallen in mijn oude ik. De angst dat dit allemaal maar tijdelijk is. Ik weet nu wat leven is en dat wil ik nooit meer kwijt.

Waar ik nog wel verdrietig om kan zijn is het feit dat ik nu weet wat ik zeker de laatste 7jr. gemist heb. Ik had veel meer kunnen genieten van vooral mijn dochter. Ik denk niet dat ze iets tekort is gekomen, ik heb mijn uiterste best gedaan. Nee, ik ben tekort gekomen……….

Een patiënt

Mirjam:
Dank je wel voor dit zo fijne en mooie maar vooral ook emotionele ervaringen die je met mij en andere patiënten hebt willen delen.
Ik ben trots op je !