De ervaring van Marlies

Het begon allemaal in juli 2003. Ik was op vakantie in Friesland en werd gestoken door een daas. De plek waar ik op mijn voet gestoken was werd eerst rood, met rode plekjes eromheen. Na een paar dagen kwam er een blaasje op en werd het zwart. Ik ben daar in het dorp naar de dokter gegaan. Hij gaf mij antibioticazalf. Hij vond het een heftige reactie op de steek. Hij vond het beste als ik niet meer ging zwemmen in de meren, dat was balen, want het was de eerste week en we deden niet anders dan zwemmen. Maar goed, maar de zalf had geen goede uitwerking, het werd erger de rode plekjes werden ook blaasjes.

Na mijn vakantie kon ik niet terecht bij een plaatsvervangend arts, omdat mijn eigen huisarts op vakantie was, dus ben naar de EHBO in het ziekenhuis gegaan. Mijn moeder en ik hebben daar 3 uur gezeten, elke keer kwam er weer een andere arts en ze wisten geen van allen wat het was. De laatste arts zei; “het gaat vanzelf over”. Zo ben ik weer naar huis gestuurd. Mijn benen zagen er niet uit.

De week daarna kon ik bij de plaatsvervangend arts terecht. Hij kon ook niet vertellen wat het was en ik kreeg een antibioticakuur. Maar omdat ik daar niet tegen kan kreeg ik vochtplekken over mijn gehele lichaam wat heel pijnlijk was. De rode plekken namen in snel tempo toe, veranderde in zwarte plekken en vervolgens werd het een soort gat. De andere week was mijn eigen huisarts weer terug, hij wilde eerst afkijken wat de kuur deed. Hij heeft mij toen wel doorverwezen naar de dermatoloog. Toen ik in het ziekenhuis (wel een ander ziekenhuis) bij de dermatoloog kwam, schrokken ze zo erg, er werden verschillende dermatologen bij gehaald. Ik mocht absoluut niet meer lopen, er werden bloedonderzoeken gedaan (ik ben onderhand leeggepompt), er zijn huidbiopsie’s gedaan. Er werd een behandeling gestart met een hoge dosis prednison. Mijn benen werden gezalfd en ingezwachteld met verband. Als de situatie niet verbeterde binnen 2 dagen werd ik opgenomen. Als je dat allemaal gezegd word dan wil je blijven liggen. Die weken zaten gemiddeld 3 tot 4 keer per week in het ziekenhuis voor controle en vervangen van het verband. Ik ben constant door 3 artsen in de gaten gehouden.
De uitslag was vasculitus, dat is; afsterven van uiteinde van de bloedvaten.

De prednison onderdrukte gedeelte de vasculitus, de plekken werden minder en ik mocht na een tijdje afbouwen met de prednison. Maar in een mum van tijd had ik weer nieuwe plekken terug. Ik moest weer omhoog met de prednison. Daardoor kwam ik bij de internist terecht, maar ook hij deinsde terug voor mijn benen en belde de nefroloog, want dat was meer zijn afdeling. Het ging weer een poosje goed, en ik mocht weer afbouwen, maar weer had ik plekken in een mum van tijd terug en moest weer terug naar een hoge dosis prednison.

Toen kwam Mirjam in beeld. Via mijn zus en mijn moeder die hij haar al in behandeling waren. Bij hun was de ziekte van Lyme doorgegeven. Dat was 26 november 2003 toen Mirjam dat ontdekte. Bij mijn zussen had de Lyme een andere uitwerking dan bij mij. Bij de oudste en de jongste in moeheid, de oudste zat in de ziektewet (maar werkt nu weer volledig), bij mijn middelste zus was de uitwerking meer eczeem, en bij mij was de uitwerking in de vorm van vasulitus. Maar dat kwam ook in combinatie met een candida, parasietm microbacterie. Van Mirjam heb ik een ontgiftingskuur gehad, maar omdat ik die prednison slikte moest ik er twee keer over doen omdat de prednison overheersend werkte.

We zagen duidelijk verbetering in de zaak, de plekken werden na verloop van tijd minder en kon ik verder afbouwen met de prednison. Wat was ik daar blij mee, want zoals iedereen weet geeft prednison vreselijke bijwerkingen; ik was 20 kilo aan vocht aangekomen, haaruitval en nog meer dingen. Op 19 april 2004 was de Lyme eruit, en kon ik verder gaan met de candida. Nu ben ik nog bij Mirjam voor de laatste restjes candida. Mijn benen zijn goed genezen, alleen wat lidtekens. Verder voel ik me heel goed.
We hebben een hele weg van arts naar arts gehad, maar bij Mirjam heb ik baat gehad, door de homeopathie werd de oorzaak weggenomen, en dat deed de prednison niet.
Dit was mijn verhaal, op de foto’s kan je zien hoe mijn benen eruit hebben gezien.

Groetjes Marlies.

Mirjam;
Lieve Marlies dank je wel voor het delen van jou ervaringen, en ik ben heel erg blij voor je dat alles uit eindelijk weer goed is gekomen en je weer goed voelt, en kan genieten van je leven.
Na een lange weg die je hebt afgelegd heb je het toch allemaal voor elkaar gekregen.