Bericht van Vera

Sinds ik een jaar of 16 ben, kamp ik met maag- en darmklachten. Dan kon ik niet tegen chocolade. Dan weer niet tegen sinaasappels. Dan was witbrood weer uit den boze. En als ik ergens wel tegen kon, at ik er zoveel van dat ik zuur kreeg. De ene antibioticakuur na de andere hebben gezorgd voor een erg lage weerstand. Ik wilde nooit nadenken over wat ik wel en niet kon eten, want ik lust bijna alles. Maar als ik dan toch problemen zou hebben, dan wilde ik die liever oplossen door te kijken naar mijn voeding dan nog meer medicatie te nemen. Ik heb toen al geroepen dat ik dolgraag een lijst wilde van voeding waar ik wel en niet tegen kan, want zelf uitdokteren was geen optie meer.

Ongeveer 10 jaar later kreeg ik bij het eten van een likje smeerkaas enorme krampen in mijn buik. Uit de lactose-intolerantietest bleek dat ik melkproducten beter kon vermijden. De arts gaf mij de voedingslijst waar ik zo om geroepen had mee. Mijn buik werd voor het eerst in jaren weer rustig en ik voelde me veel energieker. Omdat het dieet voor mij té streng was en ik het heel moeilijk vind om nee te zeggen tegen eten, ging ik steeds meer uitzonderingen maken. De afgelopen jaren heb ik heel wat van mezelf gevraagd en te veel gegeven. Ik was door mijn reserves heen. Ik kon de afwas niet meer doen, niet meer lezen, geen muziek luisteren. Het was de periode waarin ik net een jaar een huis had gekocht, nog steeds midden in een verbouwing zat, problemen had met de buren, twee dagen per week werkte en oppastte naast mijn voltijd studie, familieperikelen aan de andere kant van het land plaatsvonden, ik muizen in huis had en mijn waterkoker stuk ging. Alles was even belangrijk, ik kon geen onderscheid meer maken. Ik kon niet meer nadenken, concentreren en was continue moe van alle zorgen die ik op me had genomen en die ik zelf had gemaakt. Kortom, ik kon niet meer van mezelf op aan en was totaal opgebrand. Burnout noemt men dat. Die stress sloeg direct op mijn buik en ik kon steeds minder voedingsgroepen verdragen. En dat terwijl ik goed wilde eten om te kunnen herstellen.

Nog voor ik ziek thuis zat, had een vriendin mij gezegd contact op te nemen met Mirjam. Ze had zelf ook te kampen gehad met voedingsproblemen en kon nu weer alles eten. Ik heb het papiertje met het webadres tijdenlang bewaard, tot ik in januari 2010 eindelijk een afspraak heb gemaakt. Op en neer van Den Haag naar Culemborg, later Asch. 
Ik vroeg me af hoe het kon dat trillingen in je lichaam konden uitmaken wat er aan je mankeerde. Maar inmiddels had ik al zoveel mensen aan mijn lichaam gehad, dat ik er  toch aan open heb gesteld. En ik ben er blij mee dat ik dat heb gedaan! Mirjam ontdekte een salmonellavergiftiging. Dat ik die had opgelopen, kon ik me nog levendig herinneren. Dat zal ongetwijfeld in 2005 in Zuid Amerika zijn geweest. Maar blijkbaar was die er ruim 4 jaar later nog niet in geslaagd mijn lichaam uit te komen. Een aantal sessies later bleek ik ook candida te hebben. En die voedselvergifting van afgelopen zomer heeft even roet in het eten gestrooid voor wat betreft mijn voortgang. Nu, bijna een jaar later, ben ik bijna helemaal hersteld. De salmonella en candida zijn verdwenen. En kan ik weer alles eten!

Vera.