Anoniem ingezonden bericht

Na een aantal jaren met veel vage klachten en anderhalf jaar erg ziek zijn, ben ik nu weer zo fit als ik niet had durven wensen of hopen. Nu ik voor het grootste deel weer hersteld ben, vallen veel dingen als losse puzzelstukjes in elkaar en ben ik volop bezig met het verwerken van de moeilijke jaren. Ik schrijf hier kort hoe het gegaan is.

Ik ben in 2003 van Rotterdam naar Ouddorp aan Zee verhuisd. Hier werkte ik o.a. bij een tuinder in Stellendam en bij een kaasboerderij. Ik ging vaak de natuur in en liep af en toe een teek op. Ik heb geen flauw vermoeden gehad dat je van die beesten ooit ziek kon worden. Ik ging vanaf ongeveer die tijd langzaam aan steeds slechter zien. Ik kreeg moeite met mijn (tuur) werk bij de tuinder en soms was ik bij de kaasmakerij ineens van het ene op het andere moment hondsmoe. Ik dacht dat het met mijn slechtziendheid te maken had, want ik heb vanaf mijn geboorte af al erg slechte ogen. De oogarts verweet het ook aan mijn oogafwijking. Ik had lichamelijk een zeer goede conditie en fietste op ’t gemak 100 km op één dag. Dat ik soms zo moe was,verweet ik aan dagelijkse drukten.

De vermoeidheid ging vanzelf over. Omdat ik ook PDD NOSS, (autistische stoornis) heb, kosten alle prikkels om me heen mij net wat meer inspanning als bij een ander. In 2007 kreeg ik last van astmatische klachten en kreeg ik een puffer van de huisarts. De astma werd geleidelijk aan steeds erger totdat ik in 2009 soms aanvallen had waar ik dacht in te stikken. In september 2008 vloog ik, door te onverwachts en hard remmen, over de kop met mijn fiets en kreeg een lichte hersenschudding doordat ik met mijn hoofd op de straat terecht kwam. Ik kreeg na de hersenschudding weer last van moeheid en liep  2 tot 3 weken thuis. Ook had ik soms last van sombere buien en was soms erg chaotisch. Na die tijd werd ik steeds chaotischer, had moeite mijn huishouden en dergelijke netjes op orde te houden. Vooral met de zgn. astma aanvallen was ik soms wat van de wereld, zodat ik bijv. niet meer wist hoe ik mijn jas aan moest trekken of mijn boterham moest smeren. De huisarts weet het aan mijn astma en mijn drukke agenda. Ik werkte inmiddels in een inloop huis in Rotterdam, waar ik drie dagen per week gesprekken voerde met bezoekers met allerlei (psychische en sociale) problemen. 
Aan de andere kant was mijn conditie optimaal en op goede dagen fietste ik als vanouds en wandelde door de duinen tochten van kilometers lang. Een heerlijke ontspanning.
 
In januari 2010 ging ik op vakantie naar de Roemeense Karpaten. Toen ik terug kwam was ik erg vermoeid en had last van duizeligheid. Ook had ik last van ADHD verschijnselen. In het begin dacht ik: gaat wel weer over, ik heb een best indrukwekkende reis gehad en iedereen is wel eens moe of duizelig. Maar de duizeligheid ging niet over en ik kreeg ook meer last van autistisch gedrag en kreeg soms moeite met denken. Ik verdwaalde in mijn eigen dorp, kreeg nekklachten en vermoeidheid en zweetaanvallen. Het verliep heel grillig. Op mijn werk dachten de collega’s dat ik overspannen was en ik begon ook erg onzeker over mezelf te worden. Ik liep bij een fysiotherapeut voor de nekklachten maar die gingen niet over. Ik kreeg last van sombere buien, stemmingswisselingen en angsten.
 
Ik ben drie keer op de ziekte van Lyme geprikt. Bij het bloedonderzoek in het ziekenhuis konden ze niets vinden. De dokter verwees me naar de neuroloog. Ik ging door een ct scan en uiteindelijk werden mijn klachten op hyperventilatie en paniekaanvallen geschoven. Ik voelde me niet serieus genomen. Ik was overspannen zonder een reden om overspannen te zijn.

In september 2010 kreeg ik gewrichtsklachten en kwam geheel zonder werk. Vanaf die tijd werd ik met ups en down zieker en zieker. Ik kreeg ook moeite met praten, woorden vinden en lopen en bewegen. Vanaf maart 2011 hebben mijn ouders mij volledig moeten verzorgen en zelfs bij douchen en uitkleden moest ik geholpen worden. Ik was zelf een soort van versuft en was bang hieraan te overlijden of wat dies meer zij. Zeker de vage klachten en het grillige verloop van de ziekte maakte mij erg onzeker. Ik kreeg last met het overzicht houden over dingen en ging in mijn eigen wereldje zitten omdat ik toch niet meer kon praten, zo dacht ik en zo raakte ik ook psychisch in de neerwaartse spiraal.
 
In april 2011 startte ik bij praktijk Iseger met APS therapie en een Lyme kuur. Na 3 weken APS therapie merkte ik dat de pijnklachten wat afnamen en ik knapte (ondanks de soms vervelende reactie van de Lyme kuur) langzaam op. Wel verergerden tijdens de kuur mijn angsten en had ik het gevoel alsof mijn hersenen gebroken waren. Ik moest ook weer gaan oefenen met lopen en daarvoor moest ik heel wat angsten overwinnen. Mirjam en Joey praatten me zo nu en dan over een ‘drempel’ heen en ik merkte dat ik inderdaad meer kon dan ik dacht. Zo heb ik geleidelijk aan weer geleerd te lopen en op te zitten i.p.v. op bed te liggen. De lyme kuur sloeg goed aan en in juli was ik Lyme vrij! De Borrelianen waren verslagen!
 
Om dit te vieren ging ik met mijn ouders een weekje naar Noord Brabant om tot rust te komen en op te knappen. Ik knapte erg snel op. Kon ik 3 weken terug nog met moeite 500 meter lopen, nu liep en fietste ik weer aardige tochtjes. Helaas, helaas werd ik na één week (ja, u leest het goed!) weer gestoken door een teek ondanks genomen voorzorgsmaatregelen. Na enkele dagen kwamen al mijn klachten terug en Mirjam constateerde dat ik weer besmet was. Dus was een tweede Lyme kuur noodzakelijk. Ik was nu erg bang nooit meer beter te worden, maar na 5 weken was ik toch weer Lyme vrij! De reactie van de tweede kuur was wel wat vervelender als de eerste kuur, omdat dit een sterkere kuur was. Maar al met al ging ik na de kuur geleidelijk aan steeds meer opknappen. Nu ik dit schrijf is het februari 2012 en ben ik lichamelijk weer geheel de oude. Mijn immuunsysteem is weer volledig hersteld. Mijn  klachten w.b. mijn denken  en angsten zijn ook verdwenen en ik werk weer regelmatig. Alleen mijn concentratie en geheugen zijn nog niet optimaal, maar ik merk nog steeds dat er vooruitgang is.

Mirjam en Joey, hartelijk bedankt voor de goede behandeling en begeleiding!